TECAVÜZCÜ

 

 

Aklın yolunun bir olduğu gibi karalamanın da yolu bir belli ki! “Tecavüzcü” yaftası asmak hemeN her coğrafyada aşağılamanın, tiksinti yaratmanın ve linç etmenin olağan yöntemi olup çıkmış.

 

Julian Assange bir tecavüzcü! Haksız da sayılmazlar! Gerçek tecavüzcülerin alanına tecavüz etti! İpte kendisinden başka cambaz istemeyen, rolünü çaldırma korkusuyla saldırganlaşan emperyalist batılı “Sızıntıcı”dan kurtulmanın tek yolunun bu olduğunu iyi kavramış.

 

IMF Başkanı Strauss Kahn’ın başına gelenleri anımsayın! IMF önüne gelene tecavüz ederken iyi olan Kahn, Sarkozy’e rakip olunca “tecavüzcü” edilivermişti.

 

Aynı komplonun Türkiye’nin onurlu askerlerine karşı da kurulduğunu anımsatalım!

 

Assange’ı harcamaya kararlı vahşet bu kez meydanı boş bulamadı.

 

Bir yürekli ses, başı dik ve bağımsız bir ülke saldırganlığın ve linç kültürünün karşısına dikildi.

 

Kulaklara küpe olsun!

 

“Biz adam olmayız!” “Biz kim, büyük devletlerle aşık atmak kim!” diye diye çukurlaşanların kulakları çınlasın!

 

Dev yürekli Küçük Ekvador neyine güvendi de, emperyalizmin karşısına hem de onun çöplüğünde dikildi?

 

Bu olgu iyi bellenmeli! Değeri bilinmeli! İyice anlatılmalı!

 

Bir zamanların Muz Cumhuriyeti, Kesik Damarlı Latin Amerika’nın arka bahçe ülkesi Ekvador’un gösterdiği onurlu ve dik duruş sinikleşen ve silikleşen günümüz insanına örnek olmalı!

 

Sağolasın Ekvador! Onurumuzu kurtardığın, insan denen varlıktan umudumuzu kesmekten vazgeçirdiğin için. Ve elbette gerçek tecavüzcülerin karşısına çıkmaktan korkmadığın için!

 

Ceyhun BALCI, 17.08.2012

Yaklaşık 5 yıl önce ülkesi küçük ama yüreği büyük Ekvador hakkında yazdığımı anımsadım. Onu da paylaşıyorum.

EKVATOR-TÜRKİYE HATTI

Geçmişte örnek olmuş olmamız olası  bir ülkeden, Ekvator’dan bir girişimi paylaşmakta yarar var. Özellikle, ülkemize yönelik dış kaynaklı ayrılıkçı saldırıların yoğunlaştığı ve yine bizlerin ne yapacağına karar vermekte zorlandığı bugünlerde anlamlı bir paylaşım olacağını düşünüyorum.

Yer : Barselona (İspanya)(*)

Görüntüler metro güvenlik kamerası ile alınmış. Gecenin geç saatlerinde olmalı ki; metro kompartmanında ikisi erkek üç genç var. Görüntülerde gençlerden birisi genç kıza yaklaşıp, kulağına bir şeyler söylüyor. Hiç de hoş olmayan şeyler söylediği besbelli. Genç yetinmiyor. Elle sarkıntılık da yaptıktan sonra, genç kıza bir de tekme savurup sonra ilk durakta inerek kayıplara karışıyor. Bu arada, trendeki üçüncü kişi olan diğer genç utanç veren olayı izlemekle yetiniyor. Hatta, biraz da görmezden gelmeye çabalıyor.

Genç kız Ekvatorlu. Saldırgan genç ise İspanyol. Olaydaki saldırganlığın kökeninde “ırkçılık” olduğu anlaşılmış. Olay yargıya yansımış.

Bu kadarla da kalmamış. Okyanusun öbür yakasındaki Ekvator da resmi düzeyde olayın peşine düşmüş. Ekvator’un kadın  Dışişleri Bakanı saldırıya uğrayan genç kızla görüşmek ve olayın peşinde olmak adına İspanya’ya gelmiş. Diplomatik düzeydeki girişimleri ile hem olayın üzerinin kapatılması olasılığına karşı harekete geçmiş, hem de kilometrelerce ötedeki bir yurttaşının uğradığı insanlık dışı davranışa karşı sessiz kalmayarak bir bakıma insanlık onurunun gereğini yapmış.

Yüreğimizi yakan terör olaylarının etkisi ile bir süredir olağanüstü bir huzursuzluk duymaktayım. Sayısız yurttaşımız gibi. Sözüm ona komşu bir ülkeden yine sözüm ona dost ve bağlaşık ülkelerin açık özendirmesi ve yüreklendirmesinin de tartışılmaz etkisi ile ülkemize saldıran, onlarca insanı aramızdan alan bir uluslararası kurgu ile karşı karşıya olduğumuz “su götürmez bir gerçek” olmalı.

İster isemez bir karşılaştırma yaptım. Birinci örnekte, okyanusun karşı kıyısındaki bir ülkede yalın bir yurttaşının hakkını arama adına diplomatik düzeyde devreye giren bir duyarlılık ve kararlılık!

İkinci örnek olan bizimkinde ise, açıkça dış saldırı altında olan bir ülkenin ivedilikle ve kararlılıkla avır alması gereken önderlerinin “yürekler acısı” edilgenliği. Söyleme gelince “mangalda kül bırakmayan” ama eyleme gelince Talabani’nin kedileri kadar uysal!

Böylelikle,  inadırıcı olmaktan giderek uzaklaşan ve hatta aşağılanmayı ve ciddiye alınmamayı olağanlaştıran bir  yetersizlik.

Arada ne fark var diye sorulacak olursa, bir zamanlar sözcüğün tam anlamı ile “muz cumhuriyeti” olan bir Ekvator’un “başka bir dünya olası” sözünü doğrularcasına kararlı ve onurlu davranışı görmezden gelinemez.

Diğer yandan ise, söylemesi bana acı veriyor olsa da, işgalci kovmuş, yeni bir ülke kurmuş, bireyi yurttaş hakları ile donatarak başı dik ve onurlu bir toplum kurmuş Mustafa Kemal önderliğindeki Türkiye’nin “zavallı konumu”! Acı da olsa gerçek budur.

Ekvator’da “halkçı” ve “ulusalcı” bir yönetimden beklenebilecek bir duyarlılık. Türkiye’de ise, kendinden uzaklaşmış, tutsak düşmüş bir yönetimden kaynaklanan bir “aymazlık”.

Bu örnekten yola çıkarak sorulacak soru şudur : “Bu aymazlık, duyarsızlık ve kararsızlık süreci şimdi değilse ne zaman sonlanacaktır?”

Kafa yormaya, çabalamaya değer bir sorunsal olmalı!

CEYHUN BALCI, 25.10.2007

DUBROVNİK (RAGUSA)

Görsel

 

 

Adriyatik’e Karadağ’da merhaba dediysek de gerçek anlamda Dalmaçya coğrafyasıyla Kotor’da tanışmış olduk. Daha önce de kısaca değinmiş olabiliriz. Ancak, yinelemekte sakınca yok. Adriyatik kıyılarını büyük ölçüde oluşturan Dalmaçya sahilleri Balkan anakarasının doğal bir parçası. Bununla birlikte bölgenin özgün coğrafyası Dalmaçya kıyılarını anakaradan ayırmış oluyor. Kıyıya paralel olarak uzanan dağlar bölgenin Balkanlar’la, Balkanlar’ın da bölgeyle bağlantısını ortadan kaldırmış oluyor. Bu fiziksel yapıya Adriyatik kıyıları boyunca eklenen masif çöküntüleri eklenince körfez içinde körfez; boğaz dışında boğaz oluşumlarıyla oya gibi işlenmiş Dalmaçya kıyı şeridi ortaya çıkıyor. Bu yapı fatihlerin işini de zorlaştırıyor. Bölgeyi ele geçirmek de ele geçirilebilse bile uzun süre elde tutmak da olanaksızlaşıyor.

Hırvatistan özellikle komşuları Bosna Hersek ve Slovenya ile karşılaştırıldığında sahil zengini bir ülke. Altı bin kilometreye yakın kıyısı var Adriyatik’e. Bini aşkın ada ve adacık da cabası. Pek çoğu yerleşimli olmasa da bu adacıkların ülkeye coğrafik özgünlük kattıklarına kuşku yok. Hiç birimiz çocukluğumuzun çok bilinen kitabı 101 Dalmaçyalı’yı unutmuş olamayız. Bol benekli bu dostumuza da Dalmaçya coğrafyası isim babası olmuş.

Hırvatistan 56.000 km2 ‘lik yüzölçümüyle Karadağ’ın 4 katı büyüklüğe sahip olmakla birlikte Türkiye’nin 1/15’i büyüklüğünde. Nüfusu 4.5 milyon. Nüfusun % 90’ı Hırvat ve % 5’i Sırp. Eski Yugoslavya topraklarında Arnavut ve Türk etnisitesi ile başka bazı grupçuklar bir yana bırakıldığında nüfus ağırlıklı olarak Slav. Onları biri birinden ayıran etnisite olmaktan çok dinsel farklılık ve aynı dinin içindeki mezhepsel tercihler. Hırvatlar ağırlıklı olarak Katolik. Ülke dışındaki en kalabalık Hırvat topluluğu ise Bosna Hersek’te yaşamakta.

Hırvatça temelde Sırpçaya çok benzemekle birlikte ayırt edici özellik Kiril abecesi kullanmamaları. Ortodoks olsalar çaresiz Kiril abecesi kullanacaklardı.

Hırvatistan haritasına baktığınızda ülkenin Tuna, Drava ve Sava ırmakları arasındaki verimli topraklardan başlayarak Venedik Körfezi’ne dek uzandığı görülür. Adriyatik kıyısı boyunca Karadağ’a kadar ilerleyen Hırvatistan açıklığı güneydoğuya bakan bir hilali andırır. Bu coğrafyasıyla Adriyatik kıyıları Hırvatistan’ın olurken komşularına da sahil kalmamış dense yeridir.

Bu yapısıyla Dalmaçya kıyıları ve Dubrovnik ait olduğu anakaradan çok tam karşısındaki İtalyan yarımadasına benziyor. Coğrafya ve ondan kaynaklanan koşullar başka bir çok şeyi de belirlemiş oluyor. Kendi anakarasıyla olan bağlantısı sınırlı ama karşı kıyıyla denizyolu aracılığıyla sıkı ilişkili Dalmaçya’nın bu durumuna şaşırmamak gerekiyor.

Dalmaçya sözcüğünün kökenine değinmekle başlayalım. Batı Balkanlar’ın diğer bölgelerinde olduğu gibi İlliryalı’lar uzun süre buralara da egemen olmuşlar.  Delmata ya da Dalmata İlliryalı’ların bir kolu.  Eski İllirya dilinde Del ya da Dal aşiret için yaşamsal önem taşıyan hayvan sürüsünü güden, yetiştiren çoban anlamına gelmekteymiş. Dalmaçyalılar bölgeye yönelik Roma saldırılarına karşı en çok direnç gösteren grup olmuşlar ve kıyı boyunca yaşayan tüm İlliryalı’lar bu adla anılır olmuş.

Roma saldırılarına daha fazla karşı koyamayan İlliryalı’lar doğuya ve daha içlere doğru sürülmüşler.

MS 6. yüzyılda Jüstinyen döneminde Bizans bölgenin egemenliğini ele geçirmiş. Bunu izleyen dönem Avar-Slav akınlarının yaşanacağı zaman aralığı olmuş. Bu arada pek çok Dalmaçya kenti başkent Salona’yı da içerecek şekilde yerle bir olmuş. Buna bağlı olarak Bizans egemenliği de daralmış. Bunu izleyen dönemde ise Dalmaçya Frank yayılımlarına sahne olmuş. 11. Yüzyılda ise Hırvat  Kreşimir Dalmaçya Kralı olmuş.  Bu kez Venedik akınları Hırvat egemenliğini tehdit etmeye başlamış.

Onaltıncı yüzyıldan başlayarak Venedik Cumhuriyeti egemenliği altındaki Dubrovnik 14. yüzyılda bağımsızlığına kavuşmuş. Eş zamanlı olarak kendisini Macar-Hırvat Krallığı’nın koruması altında bulmuş. 16. Yüzyılın ilk yarısında Dubrovnik Komünü gelişimini Dubrovnik Cumhuriyeti’ne dönüşerek sürdürmüş.

Bu dönemde Osmanlı da bölgedeki genişlemesini hızlandırmış.  Yeni cumhuriyetin en çok çekindiği güç de bu yolla yönelmiş kendisine. Her ne kadar Batılılar Osmanlı tehdidinin farkındalarsa da birleşmek ve güçlü Osmanlı’ya karşı koymak kolay olmamış.

Özellikle Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u almasıyla bu tehdit iyice belirginleştiği kabul edilir. Bu koşullar altında Dubrovnik için tek çıkar yol Osmanlı ile iyi ilişkiler kurmaktır. 1526’daki Mohaç Savaşı ve bu savaşta Osmanlı karşısında ağır yenilgi alan Macar-Hırvat Krallığı bundan böyle Dubrovnik’ten vergi alamayacaktır. Osmanlı’ya yönelen vergi trafiği de değişkenlik gösterir. Dubrovnik Cumhuriyeti yıllık 10000 altınlık vergiyi diplomasi alanında gösterdikleri başarıyla 1500 altına kadar indirtir. İlginç olan bu başarının Dubrovnik’e kalıcı ve güvenli bir huzur getirmemiş olmasıdır. Bununla birlikte savaşlardan uzak durabilmiş olmak Dubrovnik’in özellikle Rönesans döneminde kültür, sanat ve edebiyat alanında gelişmesinin önde gelen ivme kaynağı olmuştur denilebilir.

Balkanlar’daki başka birçok kent gibi Dubrovnik’in tarihinde de yıkıcı depreme rastlanıyor. 1667’de yaşanan deprem felaketinde 5 bini aşkın insanın ölümüne yol açmış.

Bilindiği gibi yıkım yalnızca doğa eliyle gerçekleşmiyor. Bu kez 1991 sonbaharında Sırplar tarafından savunmasız Dubrovnik’e yönelen askeri saldırılar yakın tarihin önde gelen yıkım nedeni olarak tarihe geçiyor. Çok daha kötüsü bu insan kaynaklı saldırıların televizyon kameraları aracılığı ile kayıt altına alınmış olmasıdır. Neyse ki mücevhere eşdeğer bu tarihi Hırvat kenti bir şekilde saldırganların elinden kurtarılmış ve daha fazla hasar görmesinin önüne geçilebilmiştir.

Dubrovnik tam anlamıyla bir denizcilik kentidir. Dubrovnik tarzı gemi yapımı sağlamlık, dayanıklılık ve işlevsellik anlamına gelir. XVIII. yüzyılda Dubrovnik aralarında İstanbul ve İzmir’in de bulunduğu çok sayıda kentte diplomatik temsilci bulundurmuştur.

İtalyanların Ragusa olarak adlandırdığı bu kent cumhuriyeti “İyi Venedik” yani “Dobro Venedik” (Dubrovnik) olarak geçecektir Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’ne.  Batılı’lar Evliya Çelebi’nin bu adlandırmasını yozlaştırma olarak nitelemektedirler.

Osmanlı’nın her şekilde ele geçirebileceği Dubrovnik’e bir tür ayrıcalık tanımasının ardında becerikli tüccarlara ve Batı’dan haber alabileceği bir ileri noktaya gereksinim duymuş olması da yatıyor olmalıdır diyenler de vardır.

Bizlerin deyişi ile Dubrovnik ya da Evliya Çelebi’nin deyişiyle “İyi Venedik”teyiz. İki gün içinde göreceğimiz ortaçağdan kalma çok iyi korunmuş üçüncü kent olacak. Öncekilerle ilgili en küçük bir bilgimiz olmamasına karşın pek çoğumuzun Dubrovnik adını daha önceden de duymuşluğu var. Dubrovnik adının bölgede yaygın şekilde yetişen Dub ağacından geldiği de ileri sürülmektedir.

Tarih, doğa ve kültür beşiği bir ülkenin yurttaşları olarak bu konuda çok dertliyiz. Korumanın yerini talanın, duyarlılığın yerini aymazlığın ve değerlerini sahiplenmenin yerini görgüsüzlüğün aldığı bir ülkeden gelen bizler bu çok iyi korunmuş kenti görme sabırsızlığı içindeyiz.

Varır varmaz gece gözüyle soluğu Eskikent’te alıyoruz. Dubrovnik ya da İtalyanca adıyla Ragusa’daki turist profili de son derece farklı. Gezgin yoğunluğunun da önceki uğrak yerlerimizden fazla olduğunu söylemeliyiz.

İyi ama Ragusa adı nereden geliyor? Bir görüşe göre Ragusa’nın kuruluşu daha eski dönemden beri bölgede var olmuş olan Epidaur’un yıkılışıyla ilintilidir. 614 yılındaki Avar-Slav akınında yıkılan Roma kenti Epidaur’dan kaçabilenler kayalık adacık Laus’a sığınmışlar. Latince’de “yokuş ve kayalık kıyılara bakan çok derin uçurum” anlamına geliyor Laus. Laus adacığında kurulmuş olan kentin adının zamanla Ragusa’ya dönüşmüş olabileceği üzerinde duruluyor.  Bölgenin özgün coğrafyasının bölgeye ait bir kültürün ve o kültürün sahibi insan topluluğunun yaşama tutunması için bir sığınak oluşturduğunu  söyleyebiliriz. Bu coğrafya yapısı olanak verdiği sağkalımla Hırvat ve Roma etnisitesinin de zaman içinde karışmasına fırsat vermiştir diyemez miyiz?

İyi korunmuş ve sağlam görünen surların yanı sıra kentin karadan korunması amacıyla yapılmış dörtköşe kuleler görüyoruz. Kenti çevreleyen surların toplam uzunluğunun 1940 metre olduğunu öğreniyoruz. Sur kalınlığı yer yer 4-6 metreye çıkmakla birlikte ortalama 1.5-3 metredir. Surların yüksekliği kimi noktalarda 25 metreye kadar çıkabilmektedir.

Eskikent’e Pila ya da Batı Kapısı’ndan giriyoruz. Böylelikle sağımızda Onofrio Çeşmesi’nin ve solumuzda eski eczanesiyle birlikte Franzisken Manastırı’nın bulunduğu küçük bir meydana adım atmış oluyoruz.

Onofrio Çeşmesi, adını 1438’de kentin su şebekesini kurması için anlaşma yapılan Napolili mimardan almıştır. O çağ için 12 km uzaktaki su kaynağından kente su getirmek sıra dışı bir iştir.

Meydandan diğer tarafa doğru yürümek için Stradun’u kat ediyoruz. Geçmişte Laus adasını anakaraya bağlayan Stradun bugün Dubrovnik eskikentinin ana caddesine ad olmuş.

Stradun, Pila Kapısı ile eski limanı birleştiren batı-doğu eksenli ana cadde. Placa olarak da adlandırılan Stradun Dubrovnik’in en önemli ortak açık alanıdır. Özellikle gece görülmeye değer bir manzara sunar gezginlere. Stradun boyunca, buraya açılan kuzey-güney eksenli çok sayıda dar sokak görüyorsunuz. Özellikle Stradun’dan uzaklaşıldıkça bu sokaklardaki bazı yapıların konut olarak da kullanıldıklarını öğreniyoruz.

Stradun ya da Placa boyunca çevrede gözünüze çarpan sayısız ilgi çekici görüntüden kendinizi kurtarıp da yürüyebildiğinizde yolun sonundaki Luza Meydanı’na varmış oluyorsunuz. Burası bir zamanlar pazaryeri olarak da kullanılmış. Bugün de benzer amaçla kullanıldığına tanıklık ettik.

Luza Meydanı’nda 31 metrelik  yüksekliğiyle Saatli Çan Kulesi önemli yapılardan birisi olarak kendini gösteriyor. Kentdevletin özgürlüğünü simgelemesi için 1444’te yaptırılmış.

Yine bu meydandaki bir başka önemli yapı Orlando Anıtı. Gotik tarzda 1418 yılında yaptırılmış olan bu sütun efsanevi Orta Çağ şövalyesi Orlando’ya adanmış. Üzerinde kentin koruyucu azizi Vlaho’nun figürü bulunan bayrak dalgalanmaktadır.

Bu meydanın güneyinde yükselen kilise Aziz Vlaho adını taşır. 1667 depreminde hasar gören ve daha sonra da 1706’da geçirdiği yangından sonra tümüyle yok olan Aziz Vlaho Kilisesi 1715’te aslına uygun olarak yeniden yaptırılmış. Dikkatli bir gezgin Aziz Vlaho kabartmalarının surları da süslemekte olduğu gözden kaçırmayacaktır.

Luze Meydanı’na göre kuzeyde konuşlu müzeyi mutlaka ziyaret etmelisiniz. Yakın tarihte 1991’de Dubrovnik’e yönelen saldırıların görsellerinin bulunduğu müzeyi ziyaret yaşamını yitirenlerin anısına saygı görevini de yerine getirme fırsatı vermiş olacaktır.

Luze Meydanı’nın güneydoğusunda Knez Sarayı yer alır. Sütun başlıklarındaki kabartmalar dikkat çekicidir.

Meydandan güneye doğru ilerlediğinizde Dubrovnik Katedrali’ni görürsünüz. Katedralin batısındaki meydan ise  İvan Gunduliç adını taşır ve Hırvat heykeltraş İvan Rendiç tarafından yapılmış yontusu  adını taşıyan meydanda boy göstermektedir.

Dubrovnik’in batısında, kıyıya oldukça yakın yerleşimli ada Lokrum adacığıdır. Bitki örtüsü zenginliği nedeniyle Milli Park olarak koruma altındadır. Adacığın güneyinde XII. yüzyıldan kalma ve Napolyon istilasıyla kullanımına son verilmiş olan Benediktus Manastırı vardır.

Dubrovnik’i gündüz gözüyle bir kez daha gezip, gördükten sonra bizler için ayrılık vakti gelmişti. Bu güzellikle vedalaşmak biraz zor olsa da!

Bosna-Hersek yolunda üzerinden geçtiğimiz asma köprü Hırvatistan’ın bağımsızlıktan sonraki ilk Cumhurbaşkanı Franjo Tudjman’ın adını taşıyordu. Buradaki fotoğraf molamız da fotoğraf makinelerimizin belleğine işlenmiş eşsiz kareler anlamına gelmekteydi.

Balkan coğrafyasının son dönemde en trajik olaylarını yaşayan Bosna-Hersek bundan sonraki ülkemiz. Aynı zamanda sonuncusu…

 

 

 

OLİMPİK BAŞARI(SIZLIK)

 

            Türkiye 2020 İstanbul adayı olarak 2012 Londra’yı çok daha ince eleyip sıkı dokuyarak irdelemek zorundadır. Çok büyük umutlarla gelinen olimpiyatta 2’si altın 5 madalya kazanılmıştır.

Beklentinin yüksek olduğu dallardaki sessizliğe karşılık beklentimizin olmadığı alanlarda kazanılan başarılar söz konusudur.

Yazının başlığı hem başarı, hem de başarısızlık olgusuna vurgu yapmayı amaçlamıştır.

Ortaya çıkan başarı Türkiye’nin aydınlık yüzü kadınlara aittir. Kuşatılan, aşağılanan ve belirli alanlara hapsedilmeye çalışılan kadınlarımız Londra’da hamamın namusunu kurtarmışlardır. Bravo kadınlarımıza! Özgüvenden yoksun, ezik ve pısırık erkek egemen topluma bu başarılarıyla sert bir tokat atmışlardır. Elbette dövmek için değil ama sarsmak için!

Madalya alamasalar da kadın basketbol ve voleybol takımlarımızın katılımı ile Nevin Yanıt’ın madalyaya eşdeğer beşinciliği göz ardı edilmemelidir.

Kadınlara yönelik baskıcı ve yok sayıcı tutuma karşın kadınlarımızın elde ettiği başarı çok ama çok büyüktür.

Kitle sporuna değil de seyir ve kumar sporuna özendirmenin öne çıktığı bir ülkede kadın sporcularımızın varlığı bile fazlasıyla iç ferahlatıcıdır.

Türkiye’nin çağdaş yüzünün başarısı da demek olan bu sonuç her şeye rağmen kadınlarımızın kolay kolay gözden çıkartılamayacağının göstergesidir.

Kadınlarımız bu başarılarıyla kendi cinslerine yönelen tehditlere de verilebilecek en güzel yanıtı vermişlerdir.

Bu başarı kötü yönetime rağmen elde edilmiştir!

Kendileriyle ne kadar övünç duysak azdır!

Bu durum bizleri zafer sarhoşluğuna sürüklememelidir!

Bugünlerde 5 yaşında okula göndermek zorunda kalacağımız çocuklarımızın o yaşta gitmeleri gereken bir yer varsa onun da spor alanları, kulüpleri olduğunu aklımızdan çıkartmamalıyız.

Ceyhun BALCI, 15.08.2012

 

OLİMPİYAT SEVDAMIZ

Londra 2012 sona erdi. Ama, bizim olimpiyat sevdamız sürecek. Hiç olmazsa 2020 olimpiyat kentinin belirleneceği önümüzdeki yıla dek süreceği kesin. Çünkü, İstanbul 2020 olimpiyatı için aday kent.
“Olimpiyatı İstanbul’a nasıl alırız?” sorusu daha pek çok kez sorulacak. Ama, bir olimpiyat kenti ve ülkesi için yapılması gerekenler gereğince konuşulmayacak.
Olimpiyat düzenlemenin bir inşaat ve otelcilik hizmeti olduğu varsayılarak asıl sorun göz ardı edilecek.
Olimpiyatlarda başarılı olmanın tek ölçütü madalyadır bizlerin gözünde. Madalya varsa sorun yoktur. Madalya geciktiğinde ise gerilir, hırçınlaşır, ağlaşırız!
Bu nedenle olimpiyat 5.si olan Nevin Yanıt’ın başarısı güme gidecektir. Kadın basketbol ve voleybolcularımız da başarısızlar listesine çoktan eklenmiştir. Bu gözle bakıldığında madalya sıralamasının tepesinde bulunanlar dışında tüm ülkeler üç aşağı beş yukarı bize benzetilebilir. Hemen her sporda ben varım diyen ama her var olduğu sporda madalya alamayan Küba da, cesametiyle orantısız başarısıyla bir kentimiz büyüklüğündeki Litvanya da, yine spor bizim işimiz diyen Asya’nın yükselen yıldızı Kazakistan da pek bir anlam taşımayacaktır bizim madalyabazların gözünde.
Kimi görüşlere göre spor ve sporun seçkin arenası olimpiyatlar ülkelerin gelişmişlik gösterisi alanıdır. Bilim destekli spordur aslında yarışan. Bir tür deney laboratuvarına da benzetilebilir geçtiğimiz iki hafta boyunca bir çoğumuzu heyecana sürükleyen yarışmalar.
Kaymak tabakadaki bu sıra dışılıkları bir yana bırakarak soralım! Sporda başarı nasıl yakalanır? Daha fazla sayıda bireye spor yaptırarak olayı toplumsal bir kimliğe kavuşturanlar başarıyı güvence altına alırlar. İşte 10 milyonluk Küba, işte birkaç milyonluk Litvanya ve işte Kazakistan!
Türkiye 75 milyonluk nüfusa sahip. Şimdilerdeki eğilimimiz bu sayının daha da artırılması yönünde. Ama, kalabalık Türkiye’nin spor alanları oldukça ıssızdır.
Okula adım atar atmaz okul-dersane-sınav kapanına sokulan çocuk ve genç Türkler bu tuzaktan kurtulup da spora yönelmedikçe başarı bizler için düş olmaya devam edecektir.
Sporu hiç olmazsa toplumsal sağlık için yapmalıyız. Verilere göre hastalık nedenleri arasında tütün kullanımı ve kötü beslenme ilk iki sırayı almakta. Üçüncü sırada ise hareketsizlik yer almakta. Diğer bir deyişle olimpik başarıdan önce sağlıklı olmak için de sporu topluma yayma zorunluluğu içindeyiz!
Olimpiyat düzenlemeyi inşaat ve otelcilik hizmetinin ötesine geçirmek için öncelikle insanımızı spor alanına sürmek gerekiyor. Geleceğini kurtarmak için sportif şans oyununa meraklı insanımızı. Totoyu tutturmak için İsveç 2. Ligi takımlarının kadro ve form durumunu ezbere bilebilen insanımızı seyirci olmaktan çıkartıp, sporcu olmaya yöneltirsek madalya alsın almasın, olimpik başarı kazanılmış olacaktır!
Ceyhun BALCI, 14.08.2012

KARADAĞ

 

 

Kolaylıkla tahmin edilebileceği gibi ülke adını sahip olduğu coğrafyanın baskın unsuru dağlardan alıyor. Dakikalar önce Arnavutluk’ta “albino” dağlardan söz ederken komşuda “Karadağ” diyoruz.

 

Eski Yugoslavya’yı oluşturan 6 cumhuriyetten birisiydi Karadağ. Çöküş sonrasında eski Yugoslavya’nın egemen ulusu Sırbistan ile birlikte göreceli olarak gevşek bir federasyon oluşturmuştu. Bölmeye doyulamayan bu coğrafyada 650.000 nüfuslu 13.000 km2’lik  Karadağ bağımsız olmasa olmazdı! Yapılan halk oylamasında küçük bir farkla bağımsızlık kararı alındı. Avrupa’nın Kosova’dan sonraki en yeni devleti.

 

Görünen durum Karadağ’ın bağımsızlığı olmakla birlikte asıl amacın Sırbistan’ı denize kıyısız bırakmak olduğu göz ardı edilmemeli. Tıpkı Makedonya gibi yeni bir kara devleti oluşturulması başarıyla sağlanmış.

 

Toprak ve nüfus bakımından bu küçük ülkenin denize olan kıyısı 200 kilometre. Diğer yandan Karadağ Balkanların üç önemli gölünden İşkodra’yı Arnavutluk’la paylaşıyor. Başkent Podgorica (önceki adı Titograd) Yugoslavya’nın kuruluşu ile birlikte uzun yıllar boyunca kurucu başkanı  2. Dünya Savaşı kahramanı Tito‘nun adını taşımış.

 

Hırvatistan’ın safir plajlarının, İsviçre’nin sarp doruklarının, Colorado’nun derin kanyonlarının, Venedik saraylarının, Yunanistan’daki kadar eski köylerin Galler’in 2/3’ü büyüklükte bir kara parçasında bir araya geldiğini düşünebilir misiniz? İşte küçük Karadağ bunca özelliği barındıracak büyüklükte bir ülke!

 

Karadağ’ın ulus kimliğini şimdikinden çok daha küçük sınırlar içinde Osmanlı’ya karşı verdiği mücadele ile kazandığı söylenir. Çorbada bizim de tuzumuz var anlayacağınız!

 

Karadağ’a girer girmez Adriyatik’e kavuşma heyecanına kaptırıyoruz kendimizi.

 

Bir de iç Karadağ var. Kıyı Karadağ özellikle Doğu Avrupalı güneş özlemcilerinin başta gelen tercihi olurken; iç kesimler ve dağlar özgün flora ve faunası ile ilgilileri için eşsiz zenginlikler barındırmakta.

 

Karadağ aforizmalarından örnekleri de anımsamakta yarar var. Biraz gülümsemek ve biraz da düşünmek için!

 

“İnsan yorgun doğar, dinlenmek için yaşar!”

“Kendinizi sevdiğiniz kadar, yatağınızı da sevin!”

“Çalışmak öldürür, çalışmayın!”

“Dinlenen birisine yardımcı olun!”

“Olabildiğince az çalışın! Yapabileceğiniz işleri başkasına yansıtın!”

“Gölgede olmak kurtuluştur, dinlendiği için ölen olmamıştır!”

“Çalışmak hastalık nedenidir, genç ölmeyin!”

Karadağ’daki yolculuğumuz boyunca sağımızda kalan dağlara mı yoksa soldaki Adriyatik kıyılarına mı bakmalı ikileminden kurtaramıyoruz kendimizi.

 

Yolumuzun üstündeki ilk büyük yerleşim Ulcinj kenti. Adını taşıyan gölün yanı başındaki Ulcinj suya ve denize hasret kentlere nispet yaparcasına bir yandan Adriyatik diğer yandan da adını taşıyan gölle koyun koyuna.

Ulcinj hemşehrimiz Sabetay Sevi’ye sürgün yeri de olmuş. Bir süre burada sürgün yaşamı süren Sabetay Sevi’nin mezarının yaşamının son yıllarını geçirdiği Arnavutluk sınırları içindeki Berati’de olduğu sanılıyor.

 

Ulcinj’den başlayarak Budva’ya kadar Adriyatik kıyıları boyunca ilerliyoruz.

 

Bir sonraki önemli yerleşim Bar. Karadağ’ın en büyük limanı ve önemli endüstriyel tesisleri Bar’da. Yakındaki Stari Bar Kalesi’ndeki buluntular bu kentin tarihinin MÖ 800’lere uzandığını ve kalenin İlliryalı’lar tarafından yapıldığını belgeliyor. Kale yakınındaki 17-18 yüzyıldan kalma Osmanlı Hamamı da bir Türk izi olarak kendisini gösteriyor.

 

Stari Bar yakınındaki Mirovica’da buralarda yazılan tarihin, sürülen yaşamın canlı tanığı da olan 2000 yaşındaki Stara Maslina (Yaşlı Zeytin Ağacı) bir başka önemli doğal varlık.

 

Bar’dan kuzeybatıdaki Budva’ya ilerlediğimizde Petrovaç kasabasından geçiyoruz.

 

Petrovaç Romalılardan bu yana sayfiye yeri olmuş. Gözlerimizin önüne serilen manzara Romalılar yerden göğe haklıymış dedirtecek türden.

 

Alçakgönüllü Petrovaç limanını denetim altında tutan bir Venedik kalesine ait kalıntılar varlığını sürdürmekte.

 

Yorgun ve yolda geçen günün ardından Ohrid’den başlayan yolculuğumuzu Arnavutluk’tan geçerek üçüncü ülke Karadağ’da, Budva‘da bitiriyoruz.

 

Daha Budva’nın girişinde solumuzda kalan Sv Stefan ada-oteli hayranlığımızı katlamaya yetiyor. Açık hava müzesine eşdeğer görünümdeki Sv Stefan’ın pek çok ünlünün gözlerden uzak tatil yeri olduğunu öğreniyoruz. Bu benzersiz ortam için ortalama insanın aklının almayacağı paralar ödenmesi gerektiğini söylemeye bilmem gerek var mı? Budva Karadağ turizminin vitrini de sayılmakta.

 

Sv Stefan 15 yüzyıldan 1950’lere kadar bir balıkçı barınağı işlevi görmüş. Birileri tarafından satın alınıp da seçkinci bir turizm merkezine dönüştürüldüğünde dünyada adını duymayan kalmamış. Ünlü konuklarından  Doris Day, Sophia Loren ve Kraliçe II. Elizabeth ilk akla gelenler.

 

Cüzdanı şişkin turistler bir yana bırakıldığında Budva’nın önde gelen gezginleri de Rus ve Ukraynalı. Denize, güneşe burada fazlasıyla doyuyor olmalılar.

 

Budva deyim yerindeyse uyumayan bir kent. Gün boyunca yoran deniz, güneş, kum turizmi güneş battıktan ve saatler ilerledikten sonra yerini her türden çılgınlığa bırakıyor(muş). Budva geceleriyle ünlü. Geceler anlatılmak için değil, yaşanmak içindir deyip geçelim!

 

Budva Dubrovnik’e varmadan önceki küçük Dubrovnik’tir denebilir.  Tıpkı Dubrovnik gibi iyi korunmuş mükemmel bir kalekent bekliyor bizleri. Kalekent girişinde Kutsal Trinity Kilisesi görülmeye değer. Bu Ortodoks Kilisesi’nin yanı sıra St John Katolik Kilisesi de bir başka önemli yapı.

 

Kalekent denizde Eski Kent Plajı‘na açılıyor. Günü geçirdiğiniz yerden Budva gecesi adım atacağınız uzaklıkta!

 

Kotor Karadağ gezimizin soluk kesen duraklarından birisi oluyor.

 

Ünlü Yugoslav edebiyatçı Danilo Kis’in Kotor’a ilişkin sözleri okunmaya değer :

 

“Kotor, büyülü kent!”

         “Kotor’dan ayrılışınızı öğleden sonra 5’te gerçekleştirmelisiniz. Dolambaçlı yolda bir saat kadar ilerledikten sonra bir yerde durup beklemelisiniz. Hava berrak olmalı. Önce denize , sonra da dağa ve gökyüzüne yöneltmelisiniz bakışlarınızı. Daha sonra sırasıyla gökyüzü, dağ ve denize bakmalısınız. Bu benzersiz bakış açısından havayı, suyu ve toprağı seyre dalarken hemen her şeyi unutacaksınız. Tüm koşullar yerine geldiğinde sonsuzluk duygusuna kaptırmaktan alamayacaksınız kendinizi.”

 

Kotor’un yakın çevresindeki buluntular Yontma Taş ve Bronz Çağı’nın izlerini taşıyor. Antik çağdaki İllirya kabile devleti bölgedeki düzenli ilk insan topluluğunu bir araya getirmiş.

 

Kotor matruşka gibi iç içe geçmiş körfezlerin en içte olanı. Kotor körfezinin girişinde bir boğaz var. Boğazın en dar yeri Türk Geçidi adını taşıyor. Geçmişte Osmanlı buraları da ele geçirmek için epeyce uğraşmış. Ama, güç coğrafyanın üstesinden gelememiş. Ele geçirse de ele geçirmiş olduğu Risan ve Hersek Novi’yi ne kadar elinde tuttuysa Kotor’u da o kadar süreyle elinde tutabilirdi.

 

Kotor Körfezi dışında adını kıyısındaki kent Tivat’tan alan Tivatski Körfezi yer almakta. Bu körfez de bir başka boğaz olan Kumborski ile bir başka körfeze Herzeg Novi’ye bağlanıyor. Ancak, buradan Kotor Boğazı ile Adriyatik’e erişmek olanaklı. İğne oyası gibi bir coğrafyadan söz ediyoruz. Bu küçük alandaki coğrafyayı tanımlamak için kullandığımız sözler fazla değil eksik kalır. Haritaya bakmak en iyisi!

 

Deniz, Skurda ırmağı ve St Ivan dağıyla çevrili olduğu için olmalı Romalı’lar Kotor’a dar ve çevrelenmiş anlamına gelen “Decatera” demişler. St Ivan tepesi aynı zamanda San Giovanni Kalesi’ne de doruk olmuş.

 

MÖ 3. Yüzyılda başlayan Roma egemenliği daha sonra Bizans’la sürmüş. İlk Slav topluluklarının bölgeye gelişi ise 7. Yüzyıldan sonraya rastlamakta. Bu tarihten başlayarak Venedik egemenliğinin yaşandığı 15. yüzyıla dek Nemanjic hanedanı tarafından yönetilmiş. 15. Yüzyıl ile 18. Yüzyıl arasındaki Venedik egemenliğini izleyen dönem Avrupa’da Napolyon savaşlarının yaşandığı zaman aralığı olmuş. İzleyen yıllarda sırasıyla Rusya, Fransa, Karadağ ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu egemenlikleri yaşanmış Kotor’da.

 

Kotor’a üç giriş kapısı var. Dördüncüsünden girme ayrıcalığı ise yalnızca güneşe ait.

 

Rönesans döneminde Venedikli’ler tarafından Barok biçemde yaptırılmış olan Deniz Kapısı ana kapısıdır kentin. Diğer ikisi ise kuzeydeki Irmak ve güneydeki Gurdik kapıları.  Kotor kalekentinin kuşbakışı görünümü tam bir üçgene benzer. Dağ, ırmak ve deniz tarafından çevrelenmiş bir üçgen.

 

Yeterince zamanı olanlar için, elbette uygun hava koşulları altında Sv Jovan kalesine tırmanış da tur kapsamında ilginç bir etkinlik olabilir.

 

Kuzeydeki göreceli olarak daha küçük Irmak Kapısı 1539’da Barbaros Hayrettin Paşa’ya karşı elde edilen zafer onuruna açılmış. Bölgede ayak basmadık yer bırakmamış olan Osmanlı sıra buralara geldiğinde bir türlü ele geçirememiş. Ele geçirmeyi başardığı yerlerdeki egemenliği de uzun ömürlü olamamış. Coğrafyanın askerliğe, siyasete ve ekonomiye ilişkin etkisine mükemmel bir örnek.

 

Kotor Karadağ’daki en eski kent yerleşimlerinden birisi.

 

Deniz Kapısı’ndan girildiğinde Cephanelik Meydanı’na adım atmış oluyorsunuz. Kent savunmasında kullanılan bütün silah ve diğer askeri gereçler burada bulundurulurmuş. Bakım, onarım işleri de bu meydanda gerçekleştirilirmiş. Cephaneliğin yanı sıra meydandaki diğer önemli yapılar arasında Beskuca Sarayı, Hükümet Konağı, Saat Kulesi, Bizanti Sarayı ve Nöbetçi Kulesi sayılabilir.

 

Ana kapının hemen üzerinde yer alan bir yıldız rölyefi ile 1944 tarihi de dikkatinizi çekecektir. Nazilerin yenilgiye uğratıldığı tarih bu çok iyi korunmuş Ortaçağ kalekentinin kapısı üzerinde ölümsüzleştirilmiş. Bunun da üzerinde Karadağ bayrağının altındaki rölyefte Madonna ve çocuk betimlenmiş.

 

Saat Kulesi Rönesans ve Barok döneminde sık kullanılan Bunjato mimarisi ile yapılmış. 1602’de kente egemen olan Venedikli yönetici Antonio Grimaldi tarafından yaptırılmış. Saat Kulesi’nin hemen önündeki zeminde utanç sütunu olarak da yapıldığı düşünülen piramidal anıt yer almaktadır.

 

Biraz daha içeriye ilerlediğinizde St Nicholas Kilisesi gözünüzden kaçmayacaktır. Ayrıca Pima ve Buca saraylarının yanı sıra un depolarının bulunduğu bölge Un Meydanı olarak adlandırılmış.

 

Bir başka önemli nokta adını barındırdığı St Tryphon Katedrali’nden alan meydandır. Kentin koruyucu azizidir.

 

Müze Meydanı’ndaki Karampana Çeşmesi de belleklerde yerini alacak bir başka görüntü. Tulumbalı Çeşme de denilebilir.

Girişi ırmak kapısından yaptığınızda ilk göreceğiniz yapı St Maria Kilisesi’dir.

 

Sanatkarlar Caddesi de el becerisi ürünlerin satıldığı çok sayıda küçük dükkanı bir araya getiriyor.

 

St Luke Meydanı’ndaki Müzik Okulu da bir başka önemli yapı olarak göstermekte kendisini.

 

Kotor’da gezerken Avusturya Hapishanesi yazılı bir yapı görüyoruz. Rusya’daki Büyük Ekim Devrimi sırasında burada bulunan Avusturyalılar bu yapıda gözetim altında tutulmuşlar.

 

Zaman hızla aktı. Kotor’dan ayrılma zamanı geldiğinde tatlı bir düşten uyanmış olduk. İç içe geçmiş körfezlerin çevresinden karayoluyla Dubrovnik’e yöneliyoruz.

 

İlk durağımız Perast. Perast açıklarındaki bir adacıktaki kiliseyi fotoğraflıyoruz.         Hanımefendi Kayalıkları Kilisesi. Yanıbaşında bir tane daha var. Sveti Dorde. Her ikisi de yapay adacıklar.

 

Daha ileride Risan’a ulaşıyoruz. Risan İlliryalı’lar tarafından MÖ 3. yüzyılda kurulmuş. Bölgenin ilk yerleşimidir.

 

Perast’ı biraz geçtikten sonra Kotor Körfezi’ni dıştaki Tivat Körfezi’ne bağlayan bir boğaz görüyoruz. Türk Boğazı adı verilmiş. Osmanlı akınları döneminde Kotor’u savunanlar Türkleri burada durdurabilmişler. Kendileri için önemli bu geçişe Türk adını onları hakladıkları için vermiş olmalılar. Tivat Körfezi boyunca yol aldıktan sonra Hersek Novi’ye varıyoruz. Üçgen biçimli Tivat Körfezi de bir boğazla bir başka körfeze açılmakta. Sonrası ise Boka Kotorska ve nihayet Adriyatik.

 

Hem Risan hem de Hersek Novi 1482’de Osmanlı egemenliğine girmiş. Balkanlar’ın geri kalanıyla karşılaştırıldığında buradaki Türk egemenliği çok kısa ancak 200 yıl sürmüş. Hemen ardından Venedikli’ler egemen güç olmuşlar.

 

Hersek Novi’den sonra Hırvatistan sınırındayız. Balkanlar turumuzun dördüncü ülkesine adım atıyoruz.

 

Ceyhun BALCI, 13.08.2012

 

 

 

OLİMPİK DEVŞİRME

Görsel

 

Tam da madalya açlığımız giderilmişken ve keyfimiz de yerine gelmişken bozgunculuk sayılmazsa bir başka konuya atlayalım. Biraz sevimsiz görünse de her koşulda gerçekleri dile getirmek iyidir.

 

Sporda devşirmecilik dünyada kabul gören bir eğilim. Doğru yapılırsa yarar sağlayan, günü kurtarma ve geçici başarılara yönelik olarak yapıldığında düş kırıklığıyla sonuçlanan…

 

Türkiye’de son zamanlarda sportif devşirmecilik anlayışının hız kazandığını gözlemliyoruz.

 

Bilindiği gibi devşirmecilik bizler için yabancı bir kavram değil. Osmanlı atalarımızın özellikle ele geçirdikleri uzaklarda varlık bulmasının önde gelen aracı. Belki de bir zorunluluk.

 

Geçmişte boksta devşirmecilik yapıldığını biliyoruz. Şimdilerde güreşin yanı sıra atletizmin önde gelen devşirmecilik alanı olduğunu görüyoruz. Şu soruya yanıt aranmalı! Özellikle uzun mesafe koşularında dört elle sarılınan “devşirmecilik” var olan potansiyeli harekete geçirmeye katkıda bulunuyor mu?

 

Devşirmeciliğin geçtiğimiz yıllarda atletizmde başarılar getirdiğini gördük. Özellikle uzun mesafe koşularında gelen başarıların Türkiye’ye özgü bir potansiyeli harekete geçirmesi beklenirdi. Şimdiki federasyon başkanının da dalı olan maratonda 1968 Meksiko City Olimpiyatı’nda dördüncülük gibi bir başarımız olduğunu anımsyalaım. Bu dalda Mehmet Yurdadön, Sadık Salman, İsmail Akçay, Hüseyin Aktaş, Veli Ballı ve Mehmet Terzi’yle özdeşleşmiş bir geleneğimiz olduğunu unutmayalım.

 

Afrika kökenli devşirmelerin bu geleneğimizi harekete geçirmesi en doğal ve önde gelen beklentimiz olmalı.

 

Londra’da yüzü aşkın katılımlı kadın maratonuna üç atletle katılıyoruz. Oldukça gerilerde kalan atletlerimizin yarışı tamamlamasıyla avunuyoruz. Bu bile bir başarı. Bisiklette yol yarışına katılan sporcularımızın bitişe varamadığını aklımıza getiriyoruz.

 

 

Bu olimpiyattaki önemli atletizm başarımız kadınlarda orta mesafede geldi. Bu başarı öz kaynaklarımıza dayanması bakımından dikkate ve övgüye değer. Sermet Timurlenk ve Mehmet Tümkan ile başlayan Süreyya Ayhan ile başarıya ulaşan 1500 metre geçmişimiz bugünkü başarıların mayası. Kendi geleneğimiz ve kaynaklarımızla başarıya ulaşmanın örneğidir iki kadın atletimizin olimpiyat madalyaları. Nevin Yanıt ve sakatlanarak yarıştan kopan Merve Aydın’a haksızlık olmasın.

 

Devşirme anlayışının geçerli olduğu bir başka dal da masa tenisiydi. Melek ve Bora adlı iki Çinli sporcuyla bu alanda sıçrama arayışında olduğumuz anlaşılıyor. Oktay Çimen ve Gürhan Yaldız gibi sporcular çıkartmış olan bizler Çinli aşısıyla geçmişin başarılarını yakalayabilir miyiz?

 

Yakın geçmişte kadın voleybolünde Rus Natalya desteğiyle elde ettiğimiz çıkışı anımsıyoruz. Devşirmenin işe yaradığı bir örnek. Bugün öz kaynaklarımızla kadın voleybolünde başarı yakaladığımızı gururla söyleyebiliyoruz.

 

Kadın basketbolünde de benzer bir olumluluktan söz edebiliyoruz. Yerli ağırlıklı ilerlemeyi devşirme desteği ile perçinleme girişimi olumlu sonuçlar vermiş durumda.

 

Tekvando’da da öz kaynaklarımızla hatırı sayılır bir çıkış içindeyiz. Bu çıkışın süreklilik kazandığı da söylenebilir. Devşirmesiz başarıya son derece önemli bir olumlu örnek.

 

Sporda devşirmeciliğin son yıllarda siyasete egemen olmaya başlayan Osmanlıcılık yaklaşımlarıyla paralellik gösterdiğini gözlemliyoruz. Kara Afrika bir tür arka bahçe işlevi görmekte Türkiye için. Bu değirmen taşıma suyla daha ne kadar döndürülebilir?

 

Sportif devşirmecilik bir itici güç, ateşleyici bir unsur olarak önemli bir aygıt sayılabilir. Ancak, bu aygıttan beklenen yararın elde edilebilmesi özkaynaklarınızın devrede olmasına bağlıdır. Okul-dersane- sınav üçgeninde tutsak alınmış bir çocukluk ve gençlik spora kitlesel olarak yöneltilemez. Bu kısır döngü aşılmadıkça olimpiyatlar başta olmak üzere her türlü spor organizasyonundaki başarı açlığımız doyurulamaz.

Sportif devşirme ulusal ölçekli başarıya giden yolda bir amaç değil ama araçlardan yalnızca birisi olarak algılanmalıdır.

 

Ceyhun BALCI, 12.08.2012

DÜN CEHALET, BUGÜN HIYANET!

 

Kuşatma ve ateş altındaki denizcilerimiz bu kez Türkiye’nin Batı ucunda pusuya düşürüldüler. Her ne kadar yapılan kahpelik olsa da Foça’da yaşananı önemsemek gerekir.

 

Bugünkü saldırı bana yaklaşık 250 yıl önce yine İzmir’de, Çeşme’de yaşanan bir faciayı hatırlattı. 5-7 Temmuz 1770’te Osmanlı Donanması Çeşme’de Ruslar tarafından imha edilmiştir. Gaflet, delalet ve özellikle de cehalet ana etkendir  bu facianın yaşanmasında. Avrupa yeniden doğarken, aklı, bilimi sorgulamayı öne çıkartıp ardışık devrimler gerçekleştirirken coğrafyadan habersiz Osmanlı’nın Çeşme’de donanmasını yaktırmasında şaşılacak bir durum yoktur.  Çeşme’de ikibuçuk asır önce yaşanan bu faciaya yol açması olası sayısız gerekçeden söz edilse  de   hıyanetin  söz konusu olamayacağı  kesindir. 

 

Bugün Foça’da pusuya düşürülen denizcilerimizin yaşadığı olayda ise tersine hıyanet önde gelen unsurdur. Hukuk kisveli yaylım ateşiyle etkisizleştirilen deniz kuvvetleri bugün Foça’da sırtını hıyanete dayamış bir pusuyla bir kez daha sarsılmıştır.

 

İkiyüz elli yıl arayla İzmir’de yaşanan iki olaydan Çeşme’de yaşanan ilki tümüyle bir akılsızlık ve cehalet ürünüydü.

 

Bugün yaşananda akılsızlık ve cehalet mi yoksa bilinçli bir hıyanet mi önde gelen etkendir?  Foça’da denizcilerimize yönelen pusu değerli bir neferimizin aramızdan alınmasının yanı sıra ulusal saygınlığımıza hıyanet yoluyla gölge düşürmüş olunmasıyla da önemli bir facia olarak tarihteki yerini çoktan almıştır.

 

 

Ceyhun BALCI, 09.08.2012